Kleinekapitein’s Blog

Zondag kwam ik in botsing met een struik, ik heb nog steeds een blauwe knie. Gister reed ik langs de struik, ook deze was nog niet helemaal van onze botsing hersteld.

Ik was jarig, dat moest gevierd. Andere waren jarig, dit moest ook gevierd. Er moesten mensen worden geselecteerd en geserveerd. Er moesten voorstellingen worden gezien, met mensen worden besproken en door mij worden geschreven. Geschreven, ja dat moest er en worden geschrapt en herschreven en nog een keer en dan al die vervelende tabs weghalen. Er moest worden gelezen, snel en tergend langzaam, goed en slecht, de Viva en Houellebecq. Er moest naar Watergang worden gegaan  en naar Terschelling en naar Brabant en naar Limburg en naar Gent en naar Portugal en naar Spanje en naar Engeland (maar naar dat laatste ging ik niet). Er moest gedanst, gedronken, gepraat en gesprongen, gefietst terwijl je er eigenlijk te dronken voor bent of eigenlijk te laat of dat het eigenlijk niet zulk goed weer was. Er moest een kamer worden opgeruimd of een heel huis, het was in ieder geval te proberen, al lukte het nooit voor lang. Er moest worden gerepeteerd, gemonteerd, gepresenteerd, geëvalueerd, gedemonstreerd, geëxperimenteerd. Er moest worden gegeten; lekker en vies, te veel en te weinig, zelf gekookt of voorgeschoteld gekregen, één euro vijf en twintig of vijf en tachtig euro waard, van iemands buik en tijdens mijn eigen tekst. Er moest gelezen. Er moesten enge brieven worden verstuurd en emails en smsjes. Er moesten mensen lief worden gehebt, gehaat, genegeerd en vergeten worden. Er moest veel te veel worden geschreven op facebook. Er moest in treinen worden gezeten, de goede, de verkeerde, optijd, te laat, zo laat dat het vroeg is, slapend, lezend, huilend en drinkend,  en soms in een bus.

Er kwamen gewoon wat dingen tussen door, sorry.

Jarig

Tadaaaa…. eindelijk…. ik met heel veel geld. Duits geld. Er zijn ook nog foto’s met heel veel euro’s…. deze komen… gewoon omdat ik het leuk vind… (lees het verhaal onder: We gingen dus naar Duitsland)

dan mis ik carnaval een beetje..

want in het normale leven kan je je niet verkleden als piraat, of dan kijken de mensen je toch anders aan….

Het verhaal van Renée, de aardbei-bosbes-sinasappel- cruesli-smoothie en de kapotte mixer, had minstens zulke leuke foto’s opgeleverd als het verhaal van de niet zo lekkere soep… ware het niet dat ik vergeten ben foto’s te maken.
De overgebleven smoothie is wel lekker trouwens.

Renée en het pakje pijnboompitten was niet zo heel grappig dus daarvan ook geen foto’s

… nu maak ik op Valentijn mijn huis schoon,
dat is heel symbolisch
of op zijn minst een beetje.

als antwoord op de vraag hoe het ging….

Tja medium, workwise he, maar ik had net een soli, vandaar deze kleren, dit is niet mijn casual wear

tja….

Iemand vroeg mij ooit wat de zin van het leven was, ik antwoordde dat het leven meerdere zinnen had en werd schrijver. Maar eenmaal schrijver leek het simplistische idee van één zin mij wel wat. Wel een mooie zin natuurlijk, het liefst kort en enkelvoudig. Iets als: Mijn roze nikes zijn vies. Maar dan eigenlijk iets heel anders, iets als: Mijn opa was de uitvinder van beschuitlift bijvoorbeeld. Dat was hij ook. Én de op één na snelste spaker van Wormer. (Een spaker is iemand die fietsen spaakt. )

Ik weet niet wat het voor het leven zou betekenen als dat de zin  zou zijn, maar wel dat mijn opa trots zou zijn geweest. Zo was hij.

Om even terug te komen op de bewuste dag dat ik schrijver werd: ik dacht toen nog dat dat leuk zou zijn. In mijn hoofd had zich een beeld gevormd van een bizarre doch aantrekkelijke combinatie Jack Kerouac en Carrie Bradshaw. Tot ik later besefte dat dit beeld onrealistisch was, omdat ik niet heel erg goed op hakken kan lopen en ik in de tijd dat ik door Amerika liftte helemaal niets op papier kreeg.

Toch gaf ik de moed niet op en vergeleek schrijvers in diverse gedichten met piraten, met mij natuurlijk als kapitein. Maar nee. Dat was het ook niet. Ook van de beste rum krijg je hoofdpijn en schrijvers moeten, in tegenstelling tot piraten, gewoon de trap stofzuigen, was op vouwen en af en toe een maaltijd roerbakken. Tja…

En nu? Nu ben ik teleurgesteld. Op zijn minst had ik gehoopt dat het dan nog iets op zou lossen, dat schrijven. Maar niets lost op in woorden, laat staan in zinnen. Het ergste van alles was dat ik de anekdote over de dag dan ik schrijver werd ooit in iemand anders boekje zag staan. Schrijvers zijn geen piraten, maar ordinaire moleskine-criminelen. Mijn opa zou zeggen: Ach meissie toch, zoek een baan.